Belki ellerine kan bulaşmaz; belki gözlerini yumar, kulaklarını tıkarsın; çığlıklar parçalanır duvarlarında… Kafanı çevirirsin yardim nidalarına ya da elvedalara… Hiçbir şey değişsin istemezsin; yolunu tutmuş, yükünü almışsındır; paylaşmayı bilmezsin…. Kimsenin yerine koyamazsın kendini; ne anlamaya, ne anlamlandırmaya çalışmazsın bir şeyleri… Sevgiden, aşktan, dostluktan dem vurup, ortak olmazsın sorunlarıma… Her adım atışında çekersin kendini geri; “konuş!” derim, susarsın… Ya düşüncelerin yoktur kendine ait, ya korkarsın düşündüklerini söylemekten… Gerçekten var mısın, ihtiyacım olduğunda ortalıkta görünmezken… Nasıl inanırım sana; haklıya “haklı”, haksıza “haksız” diyemezken… Sessizlikte boğulurken sesim; ancak fısıldayarak söyleyebiliyorum: “sessizlik cinayettir!”
工具 
